|
(სიყვარულის სიმფონია)
შენ ხავერდის ყვავილი ხარ, ხან ტკბილი და ხან კი მწვავე, შენ ნუკრი ხარ, ლაღი ნუკრი, ტბის გულ-მკერდზე მოცეკვავე,
გამოუცნობ გრძნობით სავსე, შენს წიაღში მგოსნის სული ჩავაქსოვე, მოვათავსე.
სცურავ ნამში, ცად ირწევი, შენ ვეზუვის ფრიალო ხარ, მთა სასტიკი, ცეცხლის მფრქვევი.
ციურ ჰანგად დავაგუბო, მსურს აკვანი იყო შვების, მსურს ოცნების იყო კუბო!
ვჭვრეტ განთიადს, ვჭვრეტ შავ ღამეს! შენს თვალებში ტალღას სძინავს, ტალღას მშვიდს და მოკამკამეს,
ვეძებ აზრებს თავისუფალს, შენს თვალებში ვხედავ ჩემს ღმერთს, სულის კერპს და გულის უფალს!
სტირს ტირიფი თავდახრილი, შენს თვალებში კანდელს აქრობს ზღვით ნატყორცნი სიო გრილი!
გლოვის ჰანგად დავაგუბო, მსურს აკვანი იყო ცრემლის, მსურს ბუნების იყო კუბო!
ვკრებ უცნაურ მარგალიტებს, მზის სიცილი დავაფრქვიე გადაზნექილ ვარდის კვირტებს,
ჩავაგრიხე ცეცხლის სხივი, ორთქლის კაბა გადაგაცვი, ყელს დაგკიდე ნამის მძივი,
ცას მოვწყვიტე ძალთა ძალი, და ეგ ვარდი ისე მოვრთე, ვით უმანკო პატარძალი.
უკვდავ ჰანგად დავაგუბო, მსურს აკვანი იყო რწმენის, მსურს სიცოცხლის იყო კუბო,
|
| პოეზიის გვერდი • • • |


