|
მთას მიეფარნენ მზისა სხივები, და განიშალნენ ღამისა ფრთები. ვით მომღიმარნი საყვარლის თვალნი, ცით ვარსკვლავები ზე დაგვნათიან და ფუფუნებით ნელნი ნიავნი სუნნელებასა გარემოჰქრიან. წალკოტსა ნაზად ვარდნი ღვივიან, ბულბულნიც ტკბილად ზედ დამღერიან. კამკამ წყარონი ხეივანთ შორის იდუმალ დენით მობუტბუტებენ და ხმანი მათნი ვით ჟღერა ჩანგის შემოგარესა ამუსიკებენ. მაგრამ უცებ რად აღმენთო გული? ნუთუ ჰგრძნო ამად ჟამი აღთქმული? |


