მთარგმნელი: ვალერიან გაფრინდაშვილი
|
ერთი, მეორე, მესამე წელი პანოპტიკუმი ღიაა მკრთალი. მივდივართ, როგორც ბრბო გაუზრდელი, კუბოში გვიცდის ჩვენ დედოფალი.
არც ცოცხალია ის და არც მკვდარი, დაუღალავათ გაისმის ბრბოში მასზედ სიტყვები შეუსადარი.
რო დაიძინოს მარადი ძილით. გველი ბოროტი და შხამიანი მას გულს უწოვის უხმო წივილით.
თვალების ქვევით ლურჯი რკალებით მოვედი - დინჯი პროფილი ვნახე, ვუცქერ სანთელის ტანს მოკრძალებით.
ხარ საოცნებო, ყალბი ზმანება და ვით სიმღერა დაუთოველი მესმის დაფერფლილ ტუჩთა ბრძანება:
ავია ჟამთა კორიანტელი. ეგვიპტეს ვსცანი მე დედოფლობა, ახლა ვარ მტვერი, მიწა, სანთელი.
ვიყავი მხოლოდ მონა ურვილი ახლა კი, როგორც მგოსანთ მგოსანი მეფურ დიდებით ვარ აღჭურვილი.
იწვის რუსეთი, ვით რომი შორი, მე და ცეზარი აწეულ გრძნობით დროთა წინაშე ვიქნებით სწორი.
ოდნავათ მისი კანკალებს გული. ქსოვილის თრთოლვით ის მიპასუხებს, ნელი სიტყვებით ვარ განგმირული:
ახლა კი, ახლა ყველაზე მწვავეთ, მე ავაცრემლებ ლოთ მგოსნის თვალებს და მოვგვრი სიცილს ზარხოშ მეძავებს. |


