|
აი, ამ მსხალსაც გაუწითლდა ისევ ფოთლები, უკვე თუ იცი, მერამდენე შემოდგომაა... არაგვის პირზე ღირსეულად დუმან ლოდები, მერამდენეჯერ მიცავ, როგორც გმირი კოპალა.
და ჩიტის ფრთები ხელისგულზეც ჩუმად დაგიწყო... ზამთრების სუსხთან არ დაგტოვებ აღარასოდეს... მე ვარ მცხობელი, სიყვარულის ლექსებს დაგიცხობ. |


