|
სიტყვას გაერია ირონია, კენტად ჩარჩენილი იმედების, შენი ცრემლი ჩემთვის მირონია, მხოლოდ ცრემლებისთვის გიმეტებდი.
ქარაფს შემტვრეული ნისლები და ქარი შენ თმათ ფერით დაზაფრული, ყოფა მიზნებამდე, მიზნებიდან.
ღამე სანთელივით დავიღვენთე, ლექსი მოგიძღვენი ღარიბული, მერე უშენობაც დავიბედე.
ნახე?! მოვიდაო გაზაფხული... თუმცა განშორება მეძნელება, დადგეს, დასაწყისი დასასრულის. |


