|
საქართველოში წმინდანივით იცხოვრე რადგან, და თავზე უფლის ნაბოძები გვირგვინი გადგას, გვირგვინი ეკლის, ესოდენ სიმაღლის მჩენი, გვირგვინი ბედის - დამღუპველი და გადამრჩენი.
შემორჩი ქალაქს ამაყი და ბავშვივით მორცხვი. არ დაგკლებია არცა სუსხი მავანთა ჭორის, მაგრამ იყავი უჩვეულო რჩეულთა შორის…
უპირველესად ადიდებდი გულსა და განცდას. ხან მკლავი მოგჭრეს, ზარადნიაც იყავი, ურჩი, და ამიტომაც მოშურნეებს ვერ გადაურჩი.
ლოცავდი მამულს დღე ცისმარე შენ მისხალ-მისხლით. იყავ მეუფეც, სამშობლოის გტანჯავდა ბედი, არ გაგიღუნავს არცა მკლავი და არცა ქედი.
უზენაესის ნაბოძები გვირგვინი გადგას. |


