|
ეს ყველამ ვიცით, რომ მგლები გაუმაძღარნი არიან, ჭამის დროს ძვალსაც და რბილსაც ერთად მუცლისკენ ჰგზავნიან. ამ ღორმუცლობამ ერთს მათგანს სულ აწყევლინა თავ-ბედი: ძვალი დაადგა მას ყელზედ, გაჰქრა სიცოცხლის იმედი.
აბრიალებდა თვალებსა, ფშეკდა მიწაზედ ფეხებსა... იღბლად გამოჩნდა იქ ახლოს წერო თვის გრძელი ნისკარტით; მყის გასაჭირი თავისი მგელმა ანიშნა მას თათით.
ეპატრონა და მომაკვდავს რითიმე მიჰშველებოდა. ჩაუყო გრძელი ნისკარტი მგელს წერომ, დიდ ხანს ეწვალა. გაჭირვებითა ყელიდგან მას ძვალი ამოაცალა;
გარჯისთვის თავაზიანად სასყიდელს სთხოვდა მცირედსა. მგელმა შეჰყმუვლა: "ხუმრობ თუ? განა, ვის ჰხედავ ტოლსაო? შენც ფასსა ითხოვ ჯაფისას? შეხეთ ამ უმადლოსაო!
ამ ჩემ საშიშარ კბილთაგან მოგლეჯას დავიცავიო. გასწი, ძამიავ, გაფრთხილდი, კვლავ აღარ მომხვდე ხელშიო, თორემა ვეღარ იხილავ ცის ნათელს თავისს დღეშიო!" |


