|
მოგონებები მახრჩობს, გულით ხანჯლები დამაქვს. ყველას თავისი ახსოვს, ყველას თავისი შხამავს.
მახსოვს მაგიდ დახლთან - მახსოვს დუქანი ძველი ჯორჯიაშვილის ბაღთან.
თვალი გადმომკრა იჭვით კაცმა - რუსთველის ტოლი თავზარდამცემი ნიჭით.
ირგვლივ სარდაფის ჯანღი, უმარტივესი ყოფა, უმარტივესი ხალხი.
მეტყოდა: "ძმას" და "შვილოს", ვჭამდით პლებეურ ქაბაბს, ვსვამდით საერო ღვინოს.
სხვები მოშენდა ჭარბად, ვერ მიმიგნია ახლა - სიზმარი იყო, ალბათ.
თვითონ მოვიჩხრეკ ჯიბეს, ჩემსას მოვძებნი ლოთებს - სადმე ჩავყვები კიბეს.
ლურჯ სივრცეებში დახვალ. მოგონებაო, მკვლელო, ჩემი პირველი ძმა ხარ!
ერთი ტკივილი შხამავს... ხშირად ვიგონებ ვერლენს, როგორც დაღუპულ მამას. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


