|
შენ რომ კვდებოდი, ალბათ ფანჯრებს მოასკდა ქარი, ისევ ის ქარი - საფირონი რომ გაწამებდა, მაგრამ სიკვდილი რად მობრძანდა ასეთ სიჩქარით, ან გული ეგზომ რამ დაქანცა, მას რომ დანებდა!
აყრიან ყინულს და კუბოში ისმის ხმაური... უკანასკნელო მეგობარო, ხომ არ გაწვალებს ეგ მარტოობა და წვეთების ხმა უცნაური?
იქნებ აღვიძებს კიდევ უთქმელ ჰანგების ჟღერა, და კიდევ ერთხელ გინდა სიტყვას გამოატანო შენი ოცნება, ჟრუანტელი და გულის ძგერა?
მაგ შუბლის უკან მომწყვდეული ცეცხლის მორევი? ნუთე სიკვდილმა ყოველივე უკვალოდ შთანთქა - ვერ მოვეხვევით ჩვენ ერთმანეთს განმეორებით?
შევხვდეთ სიცოცხლეს და სიყვარულს თაყვანისცემით. და კიდევ ერთხელ, კიდევ ერთხელ ჩვენს მყუდროებას, ჩვენს წმინდა თვალებს პოეზიამ მოჰფინოს ცრემლი! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


