|
ჩემი ცხოვრების კიბეზე, სულ აღმა-დაღმა დავალ და თავი ჩემი ვერ რჩება საკუთარ თავთან დავას.
იყოს, რაც იყო, იყო. წარსულს ვერ მოატრიალებ შენ ჩემო თავო ბრიყვო!
უკვე განვლილის ქილიკს, საით მიყავხარ, ის კითხე კლდეებზე გაბმულ ბილიკს.
იქნებ კიდევაც შეცდი, ბედის მორჩილი ხომ არ ხარ, ცდება ის, ვინაც ბედს ცდის. |


