|
ტბა, ლერწამით შემოსილი, გამჭვირვალე, როგორც მინა, თეთრი თოვლით დაიფარა, უნუგეშოდ გაიყინა.
წამწამთ გუნდში ჩაიმალა, სამუდამოდ დაიხუჭა, როცა სევდით დაიღალა.
აენთება სხივი მწველი, ტბაზე გედი აცურდება - ამაყი და უზრუნველი.
ვინ ჩააბნევს სიცოცხლის ძაფს? გლოვით თავი დაუხრია შენს საფლავზე ობოლ კანაფს...
ზამთრის სუსხმა სხივი მოჰკლა, მე თვალები დაგიხუჭე, ცამ საფლავი დაგიორთქლა. |


