|
სათნოებიდან მოვდივარ შენკენ და პეშვით მომაქვს გროვა იების, ელავს წარსული იების ფრთებზე, როგორც ცრემლები მონანიების.
კაცს და ღმერთს შორის, სულს და ხორცს შორის, აღარ აგიტანს შიში და ძრწოლა ვერ შეგაშფოთებს უბრალო ჭორი.
სვეტიცხოველის ჯვარივით წმინდა, წამოვა, როგორც დეკემბრის თოვლი და ბზის ტოტებზე დაიწყებს ბზინვას.
ან რა ანიჭებს ღვთაებრივ ძალას სული - სიმღერის ცისფერი საშო, საკუთარ არსში, რა აზრებს მალავს!
როგორ მწიფდება აზრები იგი, რომელიც მუდამ იყო ლახვარი სიმდაბლის, ეჭვის, ღალატის, შიშის!
ამიერიდან დაღდასმული ხარ გარდაქმნის წამით, - ვით შობის ღამით! ცისკენ იარე! სხვა გზას ერიდე! ამინ და ამინ! |


