|
მე შეველ ბაღში, ზამთარი იდგა, საღამო იყო მშვიდი და წყნარი. გახსოვს, ძვირფასო, ამ ბაღში ითქვა ჩვენთვის სიტყვები დაუვიწყარი?..
ახალგაზრდობა კვესავდა ჩვენი!.. იყო ნათელი მაისის ღამე, იყო ნეტარი ღიმილი შენი.
და, ვით ამ ბაღში, ზამთარი მკვიდრობს… და ვიმეორებ მოწყენით ახლა: - ო, ნეტავ იმ დროს, ო, ნეტავ იმ დროს!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


