|
ისევ გაურბის მოხუც მამას შვილი უძღები, წავა და თავის უძღებობას თანვე წაიღებს! - და დაცლილ ტაძრებს, წაშლილ ფრესკებს და მოზაიკებს მტვრით დაფარავენ დავიწყების ბნელი ნუსხები.
მზე ციერებმა უჩვეულო წრეში ჩაიბეს და ანგელოსთა სავანეში მომუსაიფეს დაესო თვალი - გამთვალავი და მომნუსხველი.
მაგრამ გაუძლებ ბედისწერის ამ მიმოქცევებს; უკვე კედელი აქერონის წყალმა დანესტა,
და სიყვარულით გაჯერებულ იორდანესთან კვლავ დალივლივებს ნათლისღების წმინდა ნათელი... |


