|
სულო, შენ გახსოვს, როგორ წამოდგა ღამეების და ყინვის ანთება, როგორ ურტყამდა ცა რკინის მოდგმას და მტერთან სისხლის არდამართებას.
უკვდავებისკენ უფრო გვახელებს, თქვენი სახელი, როგორც მახვილი, ჩვენ, უსახელო ძმებს გვასახელებს.
მოკრძალებითა თრთოდნენ ზოლები. რომ ღაღადებდნენ სიმაღლეს ბედის და სილამაზეს თქვენი ბრძოლების.
გზა შორი იწვა მშობელ მიწამდის, მაინც იცავდით ხარკოვს, კახოვკას, ჩვენს რესპუბლიკურ მიწას იცავდით.
თუ ქართველებსა ჰქვიათ უნგრული, მე თქვენი სულის სუნთქვა მახევებს და თქვენი გზების მძლავრი გუგუნი. |


