მთარგმნელი: მაგალი თოდუა
|
დღე ამას ვდარდობ შუმი და სადა, ღამით ფიქრები ამიდის ცადაც, - რატომ არ ვიცი, ვინ ვარ და რა ვარ, ასე რეგვენი რადა ვარ, რადა?
აქეთ ვინ მხადა, ან რატომ მხადა, საით მომიწევს აქედან წასვლა, სამკვიდრო ჩემი სად არის სადა?
ამ ქვეყანაზე ვინც მე დამბადა და თუ დამბადა, რატომ დამფერფლა, ამქვეყნად მოსვლა ღირდა კი ანდა?
გასამგზავრებლად რომ ვიყო მზადა, იმქვეყნად მივალ, ამქვეყნად ყოფნის გავიდა ყველა ყავლი და ვადა.
როცა ვიქნები გასული გზადა! ნეტავი იმ დღეს, საიმნექტარო უკვე აღმეძრა აქედან მადა!
ვინც მე მამღერა და მაღაღადა? ვინ არის ის, ვინც მომაპყრა სმენა კაცს გადაქცეულს მღერად და ხმადა?
ქვეყნად პატივი არავინ მცა და, თავად უმწეო გონებამ ჩემმა შეცნობა მისი ამაოდ სცადა.
რომ გალეშილმა ვთქვა: „მიდი ჰკა! და მარადისობის დილეგის ბჭენი წიხლების ცემით დავლეწო მთლადა.
ან როდი დავალ ბარად და მთადა, ვინც მომიყვანა, წაყვანად მოვა, ვითა მთესველი - თავთავთა მკადა.
რომ დავლევ მყისვე ვიქცევი სხვადა. ლექსის სათქმელი ენა მიშრება, მასვი, ლექსები ვადინო ზღვადა!
ოღონდ გამეცი შორიდან ხმა, და მზად ვარ, ეს მძორი, დავაგდო აქვე, დრო დადგა, ხანჯლის მოვსინჯო ვადა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


