|
ქალდეის ბაღებს დაჰყურებდა ცა უხსოვარი, ქარებს მოჰქონდათ სურნელება ველთა, მდელოთა, რკალავდა სივრცეს კამარების ლურჯი ოვალი და მწყემსი ბიჭი მდინარესთან თიკნებს ელოდა.
უცხო სიმღერა იღვრებოდა ლერწმის ღეროდან და ბავშვი - ხმებთან წილნაყარი, ნაუცხოვარი - უფლის მინდვრებზე მიდიოდა, მიიმღეროდა.
და ხალხი უხმოდ გროვდებოდა ნაცნობ ტაძართან; სხვა ჟამი იყო, სხვა წესი და სხვა თადარიგი,
ნათლის ნათებად იღვრებოდა ციდან მარიხი და იმ ნათელში მეოცნებე ბავშვი ვიდოდა... |


