ზურაბ გორგილაძეს
|
როდესაც გადივლის სიცოცხლის სიცხოვლე, და სულში ჩაწვება აპრილი აპნისად, მითხარ რომ მზისქვეშეთს ცდომილმა ვიცხოვრე, შუბლს ეკლის გვირგვინი უჩანდა დაფნისად.
ღამეებს უმთვაროს, ზაფხულებს ქარიანს, ან სიღრმით მოხეთქისლს, რად კვნესდნენ ბაგენი მამაო ჩვენოს და დედაო მარიამ,
აჩრდილად ჩავყვები ედემის ნაპირებს და მერე სადღაცა ლექსებით გულსაწულს, შავნაბდა ყორანთა გუნდები დამტირებს. |


