|
კლდის ფხაზე მთვარე შემოჯდა, მოჰყეფს არაგვი მთებისა, ნეტავ ვის ღამე თენდება, ან ვის დღე უღამდებისა.
არც ჩვენ ნებაზე დგებისა, ზოგისა, ბედის ბორბალი სრუ უკუღმ დაბრუნდებისა.
ყველას მატება წლებისა, ნეტაი შავი სიკვდილი, ვის, სადრა გვისაფრდებისა…
არცროდის შამნანდებისა, მამულს არავის დავუთმობ, მთებ მომცან ალმასებისა,
ნაძოძ გაიღას თმებისა, ოღონდაც ჩემი სამშობლო, მშვიდად თუ დამირჩებისა. |


