|
წამერთვი, მაგრამ ვერ წამართვი წუთები ტკბილი; დღეს მე იმ წუთთა წარმოდგენით ხელახლა ვტკბები... გეალერსები, გეუბნები: - ჩემი ხარ, ჩემი! მიწურულია ათასცხრაასორმოცდაშვიდის.
ციდან მთვარე გვიყურებს ბადრი; დღეს მე იმ ღამის წარმოდგენით ხელახლა ვტკბები... გეალერსები, გეუბნები: - ჩემი ხარ, ჩემი! არის დამდეგი ათასცხრაასორმოცდაათის.
სად სიკვდილშია მაშინდელი, თუ გინდა, ფიქრი? დღეს იქ სტამბაა, მაშინ შენი რომ იდგა სახლი და მაშინდელი დღეს ჭადარი დგას მხოლოდ იქვე. |


