კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 18:46

 

მშვიდობით, ჩემი სოფლის ყანაო, 

ნეტავი ერთხელ კიდევ მენახე. 

ნიავის ყელზე რწევით ქანაობ 

და ქობასავით უვლი ვენახებს.


რამდენი სევდა ჩამოჰხევია 

ფიქრებს და განცდა ნამწუხარევი, 

როცა შენს სერებს მაღალ ხევიანს 

ჩამოუვლიდი ლაღი ხარივით.


ჩემო სოფელო, ჩემო კერაო, 

მეზარებოდა შენი დათმობა, 

ვაზების ჭალა უსაფერაო 

და მაჭრიანი ტკბილი ატმობა.


ჩვენი საყდარიც ვეღარა ვნახე, 

ვინ იცის რამდენ ღამურებს იტევს...

მე იქ ბავშვობას ვაგებდი მახეს 

და კაკანათით ვიჭერდი ჩიტებს.


ეხლა ქალაქმა თავისებურად 

ისევ მიმიღო სად არ ნათრევი...

მანდ მზე ცხუნარე ტანზე მებურა 

პირუბანელა და ნაადრევი.


იფიქრებ თავი რად დაგანებე 

და რად დავტოვე მწვანე ველები, 

საცა იალქნებს დააქანებენ

ღრუბლები ცეცხლში გაწვდილ ხელებით.


მიწა ყამირი, მიწა აზატი, 

ჯიშის ძირამდე გადამეპოხა.

თან წამოვიღე შენი ლაზათი, 

რომ მივეგებო ამტყდარ ეპოქას...


მიდის ქვეყანა ურმის, კამეჩის,

ღირღიტა გუთნის, მეხრის ალოსი, 

ვისღა შეხვდება შუაღამეში

ზვინების გვერდით თვლემა კალოზე...


თვალი შორიდან შენს ქედებს იჭერს, 

ფიქრში ელავენ ლასტის ქოხები... 

ვხედავ მიმავალ ნიშნობის ბიჭებს 

ნუშის გულების ახალოხებით.


ჩემო სოფელო. მე წამოველი, - 

ქალაქს უამბო შენი იერი... 

აქაც მზისა და მიწის ყოველი 

სუნთქვა ნაზია და ნებიერი.


ვინ იცის ჩემი ძაღლი თოლია, 

მოშიებული თვალით დამეძებს. 

ბევრჯერ მინდორში გვერდზე მწოლია 

პირქვე დაფენილ შუაღამეზე.


წვიმა ნაბადზე შრიალით სცრიდა, 

მიჭრიალებდა გზაზე ურემი... 

ბეჭდის თვლებივით ცვიოდა ციდან 

ძნები ავსილი მაოცვლით, პურებით...


ღამე გაყინულს მებადურივით 

ჩემო სოფელო ნისლს გაფარებდა 

და შენი ბედი ლაღი ფურივით 

მთის იალაღზე სძოვდა ხარებთან...


ჩემო თოლია რამდენ ნადირთან 

სცადე თათები და გადამირჩი, 

როცა პატარა მწყემსი ატირდა, 

შუაღამისას მარტო ყამირში.


ეხლა აქედან ვხედავ ნაპირებს; 

ზვრებით, ბაღებით, ძროხის ბინებით...

მანდ თურმე მარტი კიდეც აპირებს 

მოსვლას მინდვრების აბიბინებით.


ქვეყანამ სულ სხვა წყალი დალია, 

სხვა დაქანებით ბრუნავს ჯარაზე... 

ეხლა მინდება უფრო ძალიან 

გასვლა გაშლილ და ფართო შარაზე.


დარდით ვიგონებ საწყალ მამაჩემს, 

რომელიც სადღაც ხევებში ჩარჩა...

მე ბედი აქეთ მომათამაშებს, 

როგორც გრიგალი ამტყდარი შარშან.


ჩემო სოფელო, როგორ მალაღებს

შენი რძიანი მიწა, ალაგი..

მანდ ძუძუს ვწოვდი აშლილ ბალახებს,

აქ-კი შეძახის გიჟი ქალაქი.


ეხლა ცხოვრება გამოიცვალა, 

მიდის დროება ურმის, კამეჩის.. 

ალაზნის პირზე ბევრჯერ იწვალა 

მეხრემ დაძირულ შუაღამეში...


ვიცი მიდარდებს ერთგული ძაღლი 

და ჩვენი საყდრის ბებერი მნათე...

თვალებს შარაზე ცქერაში დაღლილს 

გადააფარებს დაკბენილ თათებს.


პოეზიის გვერდი   • • •  პოეზია - ილო მოსაშვილი  • • •   ილო მოსაშვილის პოეზია

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen