|
უწინ ბავშვობისას, სავარდო თვეებში გიყვარდათ ტყემლების დარხევა უთუოდ: ყლორტებს და ყვავილებს იქსოვდით თმებში და ღიმილით ლულავდით თვალების ქუთუთოს.
ცაო თვალ-მაღალო, ჩვენსკენ გადმოგორდი: ო, ვსვამდით სიცელქეს, თითქოს კლდის ჩანჩქერებს და მუხლებს ვესროდით ველებს და მთაგორებს.
რა ვქნა, ყვავილებად ჩემი ხმებიც ხარობს: ერთი შევარხიო ხმა გულის სავარდო ნახე თუ როგორი ზეცა მოგიხარო. |


