|
ლექსს მიწუნებდა ვიღაც ახვარი - რა გაქვსო კარგი და ღირებული?! ლექსია ჩემი ხმალიც, ლახვარიც, დუშმანის მკერდზე დაღირებული.
არ გაგიკვირდეს ჩემო მნახველო, ლხინსაც ლექსებით გამოვხატავდე, ჯავრიც ლექსებად ამოვახველო.
იგია ყველგან ჩემი მხლებელი, რამეთუ მხოლოდ პოეზიაა ჩემი მკვლელი და გამცოცხლებელი. |


