|
შირაქში ერთმა მეცხვარემ, სიზმარი ნახა მხრიანი. ადგა და ბიძას უამბო, სარქალიც ყავდა ჭკვიანი. - წუხელის ბიძავ სიზმარში, ქარი იყო და ნიავი. მოგლიჯა ჩვენი ფარეხი, ზეცას გაჰქონდა გრიალი.
- ნუ გეშინია ეტყოდნენ, სიზმარი ტყუილი არი. - ადე შინ წადი ძმიშვილო, შინ არ მოგივა ზიანი. სულ დაიბარა მწყემსები, ვისთანაც იყო ზიარი.
დაუსაკუთრა სუყველას, ვისაც რა ჰყავდა რქიანი. თავის საკუთრივ დათვალა, კიდევ ცხრაათასიანი. მეორე დილა გათენდა, დილაა ღრუბლებიანი.
მეჯოგე ჯოგში გაგზავნა, ლურჯა მომგვარე ფხიანი. მეჯოგემ ჯოგი მორეკა, ბაკში დაიწყეს ტრიალი, გამოიყვანეს ჯოგიდან, ლურჯა შავფაფარიანი.
გავასა ხელი გაუსვა, გზას გასცქერს ორბი მხრიანი. პირში ლაგამი ჩაუდეს, ზედ თვითონ შეჯდა ხმლიანი. უზანგაში რომ ფეხ გადგა, დააწყებინა ძგრიალი.
ჭაობი გამოატარა, მუცლამდე საფლობიანი. მოაფრენს მთებისაკენა, ფეხებქვეშ გასდის ნიავი. პირი ქნა ლუთხუბისაკე, მუხლი აქ ნიავქრიანი.
სამი დღის გასავალშია, ერთ დღეს გავიდა ტიალი. შირაქიდანა ლუთხუბში, გზანი გალივა მზიანი. გაიწი ჩემო ლურჯაო, თორემ დარჩები მშიარი.
ლუთხუბის ჭალას გამოჩნდა, ლურჯაი პიროფლიანი. ქვიანი გამოატარა, ნალებს გაჰქონდა წკრიალი. გამოდგნენ ლუთხუბელები, ვინ არის თვალშუქიანი.
ვისი რა კარზე მივალის, ვინ არის დავლათიანი. წყალზე ჩადიან ქალები, იმისი ცოლიც იქ არი. ქალები მოდგნენ წყაროსთან, ცხენი ვისია ტიალი.
ცოლმა ანდეზე შეაგდო, თალი მოავლო წყლიანი. - არ დამიწყევლოთ ქალებო, მგზავრი რამა სჩანს გვიანი. ჩვენი მეჯოგის ცხენსა ჰგავს, რად არის ოხერტიალი?
ნეტა რა ხდება ჩვენ თავსა? ვაი თუ დავრჩი ტიალი. გახედა შორითვერ იცნო, დაღონდა სახე მზიანი. რისთვის მაუკლავ ბეჩავსა, რა გაშავებული არი.
წავიდე დედამთილს ვითხრა, მიბრუნდა გულდარდიანი. ცოლი გამოჩნდა ეზოში, კარში დაიწყო ტრიალი. გამაიხედეთ ჯალაბნო, ვინ მოდის დავლათიანი.
სახლში მივიდა ცხენდაცხენ, კარები დახვდა ღიანი. ქალთამზემ იერზე იცნო, ცრემლმა დაუწყო ციალი. მახარ ჩამოვა ცხენიდან, დაღონებული ჭკვიანი.
შვილო მოხვედი მშვიდობით, შირაქს რა ამბავი არი? ამავსა ჰკითხავს ვაჯკაცსა, ან ამინდ როგორი არი? აქ შენ რად მოხველ ამ დროსა, ახლა ხომ დოლის დრო არი?
დედი ცხვარიც გვყავ კარგადა, ბატკანიც მშვიდობთ არი. ძმას ჩავაბარე დედაო, რაც ცხვარი მყავდა ტიალი. ცხვარ კი დავტოვე კარგადა, ახლა მე მამდის ზიანი.
ძუა გაუხსნეს ლურჯასა, შაკრული ჟინჟილიანი. - ქალი რო ძუას უხსნიდეს, ეგ რა ვაჟკაცის შნო არი? ქალმა შასტირა ბეჩავმა, ცრემლით დაულბო ძუანი.
- დადეგ და მაზლო მიამბე, ცხორში რა ამბავი არი? გაწივა, სახლში შევიდა, თვალებს დაუწყო ბრიალი. შევიდა სკამზე ჩამოჯდა, ამოიოხრებს ტიალი.
ერთ მხარეს დედა დაუჯდა, მტირალი თვარცრემლიანი. მეორე მხარეს დიაცი, შავთვალა გიშრისთმიანი. ჩაეკითხება ვაჟკაცსა, რადა ხარ გულჯავრიანი.
მახარეს არა უნდა რა, ლოგინი უნდა ცვრიანი. დედავ ლოგინი დამიგე, სულის ამოსვლი დრო არი. მე კი მოვკვდები დედაო, ჩემ ცხორ დარჩება ტიალი.
შემოეხვია თავის შვილს, თმაგაწეწილი ხნიარი. განა ღმერთი ვარ დედაო, სულ მუდამ ყისმათიანი. ცოლმა დაუგო ლოგინი, ლოგინი პატივიანი.
შიგ ჩაწვა ბიჭი მახარე, ვაჟკაცი მხარბეჭიანი. შიგა წევს გულჩათხრობილი, ტანგაუხდელი ხმლიანი. - შვილო ნუ მოხვალ, ნუ მოხვალ, ნუ მოხვალ სირცხვილიანი.
განა ღმერთი ვარ დედაო, სულ მუდამ სახელიანი? გვერდით მიუწვა ლამაზი, ცხრა ნაწნავ გიშრის თმიანი. ნელნელა ამოიგმინა, გული მილბება ტიალი.
არიქა დედი გვიშველე, შვილი გიკვდება ხმლიანი. გათენებული არ იყო, ყელში დაიწყო ხრიალი. იმ უბედურმა დედამა, საშინლად მორთო ღრიალი.
როდეს მახარე კვდებოდა, ცა ქუხდა მიწა ტყვრბოდა. მზე შავით იკაზმებოდა, მთორე უკუღმა სცხრებოდა. მახარეს ცოლი და დედა, სულ ცრემლით იხვრიშებოდა.
გაჯავრდა დიდი პირიმზე, ხვთის კარზე მიგოგდებოდა. ნუ მოჰკლავ გამარჯვებულო, კაი ყმა დამაკლდებოდა. |


