|
წამავალ სანადიროდა, ჯიხვებს დაუწყებ ჭერასა; შამავხვდი დევებისასა ვაი-ვაგლახსა, მღერასა. ახალ-ზალ მაუყვანავის, აქორწილებდეს ბერასა. მიაც იქ დამიპატიჯეს, უყურეთ ბედისწერასა!
ნუ აწვევთ ბოდახევლებსა, ითრევენ ძაღლის ენასა". მავიდა ახალუხები, ზოგ მე დამიწყებს ბღვერასა: "ეს საითა-ღ ვინ მასთარეთ, ჩვენებსავით რომ ვერ ასა?"
ერთ რაიმ რქიან მოვიდა, კუდი ღბავ როგორც მელასა, თვალ უზის შუა შუბლშია, საცრისოდენ კი ვერ ასა, მეორე - კუჭულაშია, უკენისკენაც ხენასა.
"დიდიდებ ყანწებ მაგვართვი!" ეძახდეს მამასწვერასა. "შაუნდნას ჩამავლეული, ვინც რო დააკლდა ბერასა! მაიღით სამამკვეთროი, ვერ ხკმაობს მამლაყვერასა".
გადაიწურნა ჭურჭელნი, დაცალნა, დახკრნა კერასა; შამახკრა ჭიბიხოელმა: "ეხლა გიტირებ ყველასა!" "დახკარით!" მყოლებ იძახან, "ჭერნ აუყუდნათ ბერასა!"
ერთუცისაკე ზიდილსა, მაგათ ქურების ბერვასა! ერთ რაიმ ნიგზურ იბრუნებს, სხვა ეზიდების კერასა. "რაიც რო შასვით, შაშჭამეთ, ცეცხლად მაგიქცევთ ყველასა!"
ერთ რამან სახნის მაიღა, ჩადვა ქაქეშჩი, ღბერავსა; სხვამ დასცა წიხლი იმ დროსა, თავ შაუგლივა კერასა. წამამხტარმ წამაიყოლა, გაშანთებულ კი ვერ ასა.
ხანჯართ დაიწყეს პრიალი: "ბებერსაც გვიკვლენ პელასა". მე კი საკვმისას გამავძვერ, - დევებს ვეკვლევი ვერასა ნეხვთბოლოშიით ვუძახე: - ჯვარი გეწერასთ ყველასა! ეგ თქვენის გამარჯვებისა! სრუ მართალს ვამბობ ყველასა. |


