|
ჩემი ცრემლები ამ თვალების იქით გრძელდება, ჩემი სიმღერა ამ ბგერების იქით გრძელდება, ჩემი ღიმილი ამ ტუჩების იქით გრძელდება, სუსხი რომ აზრობს, როგორც ხის ქერქს შემოდგომაზე ქერქივით მაკრავს ეგ ღიმილი, იმ ქერქის შიგნით და უკვე იცი, მწუხარების ძველი ანბანით ვეღარ კითხულობ შენი სულის გაშლილ პერგამენტს, ვეღარ კითხულობ სამყაროში დმწყვდეულ ქარის ყრუ მონოლოგებს, ვერც ბებერი გიჟის თვალებში ყვავივილივით ჩახატულ ნათელს. ნაღველში ბრუნავს სისხლის შესაძლებლობა, ან იქნებ მხოლოდ ფუჭი ნატვრაა... ჩემი ტკივილი ამ სხეულის და ამ სიტყვების იქით გრძელდება.
ჩემი ტკივილი - ამ ლიქნია სიტყვების იქით. |


