|
ყველაზე მეტად მეშინია საკუთარ თავის მაშინ, როდესაც შთაგონების დამტოვებს ღმერთი, ყოველი სიტყვა ემსგავსება მოწყვეტილ ყვავილს და ჩემი ყოფნა დავიწყების სიცივეს ერთვის.
უსიზმრო ღამის, უშენო დღის და ცრუ კერპის წინ დაცემულ რწმენის, ჩამკიდე ხელი, ამარიდე ბოროტი თვალი და მომეც ნიჭი გაძლებისა და ჭირთა თმენის. |


