|
ზოგჯერ თვითონაც არ ვიცი, ვინ ვარ, როცა საკუთარ სურვილს ვერევი, მე სხვა ვარ, როცა გავყურებ მყინვარს და სულ სხვა, როცა შენ გეფერები.
ცრემლისმომგვრელს და დამამცირებელს, ამ საუკუნეს, ავსა და მყეფარს, სისხლის წვიმები გააცილებენ.
და მთვარის შუქში სუნთქავს წარსული, - განათებული წარუშლელ ხსოვნით და მწუხარებით - გზის დასასრულის. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


