|
ბავშვობაში, როცა მთვარე მიეფარა სერებს, როცა სახლში დედაც მყავდა პურიც მქონდა, წყალიც, ცივ ზამთარში გაღმა ტყიდან ამოყმუვლდა მგელი. ეს ხმა იყო გამყინავი, გამთოშავი, მწველი. დედას ვკითხე, დედამ კიდე მიპასუხა; - მგელი!!! მთელ იმ ღამეს გაჰყმუოდა, გაჰყმუოდა: მგელი!!! ახლა როცა ცივ ზამთარში მენატრება დედა ვგრძნობ, რა ტკბილად გაჰყმუოდა, გაჰყმუოდა - მგელიც! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


