|
ხეები ჰგვანან იგავ-არაკებს, მიწის ლოცვებს და მწვანე სიმღერებს, რამდენიც გინდა ელაპარაკე, საიდუმლოს კი არ გაგიმხელენ.
და ინახავენ ძველს და შორებელს. რასაც კვირტები დაივიწყებენ, იმას ფესვები იმახსოვრებენ.
მინდორში რომ სჩანს ოჩან ცხენივით, განმარტოებით მდგარი სრულიად, ბერწი და ფოთლებჩამოცვენილი.
ოდესღაც დიდი ტყის ნაშიერი, ალბათ საცოდავს თუ ესიზმრება აჩეხილ ხეთა მოდგმა ძლიერი.
ქარების გვემას, ნუთუ ის ძველად ტყე იყო ჩვენი?! თითქოს წარსულში მონღოლურ რემას ჩამორჩენია ბეხრეკა ცხენი… |
| პოეზიის გვერდი • • • |


