|
ნეტავ არ ჩაედებოდეს ფოლადის გული სხეულსა, მალე მოჰკლავდა სიკვდილი, არ დასტანჯავდა სნეულსა.
დაასვენებდა ეულსა, დაეშვებოდა პირიდან ამ წუთისოფელს წყეულსა.
სიტკბო-სიმწარით რეულსა, ფლიდია წუთისოფელი, დაუგმავ ყველა გრძნეულსა.
დედას ვადარებთ ხვეულსა, გულ-მკერდში ჩაკონებულსა, შვილზე ხელ გადახვეულსა.
უვარგისსა და რჩეულსა, უალერსოს და უღონოს, მკერში სისხლ გამოლეულსა.
ამ წუთისოფელს წყეულსა, ერთს მაინც ვისმე ნახავდით იქიდან გამოქცეულსა. |


