|
დე, ჩამოიქცეს ტანჯულის ცრემლი ცისკრის ნამივით, ცისკრის ვარსკვლავმა მოჰხაზოს ბჭენი და სოფლის გოგომ მაშინ ნახირი მისდენოს ჭასთან.
აბრდღვიალებდეს თილისმა თვალსა, თუნდაც წყეული უდგეს კრიჭაში, მზე ჩაბრძანდება მაინც იმ ჭაში და უნასს აქცევს უნაზეს ქალად. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


