|
რას იკვეხ, ბარათაშვილო, შენი ლამაზი ქალითა, ჩაგიმწყვდევია ცხრაკლიტულს მზეს არ ანახვებ თვალითა.
უალმასესი ბრჭყალითა, ვერ დაიფარვენ, დაგავსებ ქალს წაგგვრი მაჯაგანითა.
შენი ქურანი მალია, ღვთის რისხვა გამამადევნო ქვას ფრეწდის ქორის თვალითა,
ცხრა ალესილი ხრმალია, ცხრა რძალი ბანზე დაგისვა დაღრეჯით მატირალია.
მოყმე ვარ ალვისტანაო, ცხრა მუხა აკვანს მირწევდა ცხრა წყარომ პირი მბანაო,
შავკოჭე, ჩავეც დანაო ცხრა სიკვდილ ისე დავლახენ წარბიც არ შემაქანაო.
ზარი გლოვისა - ნანაო, სული გვამს როცა გასცდება მიმღერე სულთათანაო. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


