|
ამ ზღაპრულ ქვეყნის, ამ საოცრების მე ვერ ავხსენი ერთ მეცხრედიც მხოლოდ მესმოდა ენა ფრთოსნების: ჩვენი მეცხლების, ჩვენი მეცხლების.
შენი ფშავლები, შენი მესხები, სად შემეგებენ, სად მომელანდენ: ჩვენი მეცხლები, ჩვენი მეცხლები.
უცქერ - ვერ ძღები! - ღელავ - ვერ ცხრები! სანატრელები, საკვირველები ჩვენი მეცხლები, ჩვენი მეცხლები.
სუნთქვა ღრუბლების, ჰანგი მეწყრების, მაგრამ ფრთის ჩქამი ჯერ არ გსმენია ჩვენი მეცხლების, ჩვენი მეცხლების.
ხან საოცრების, ხან უმეცრების, მაგრამ მამულის ყველგან ხმა გესმის: ჩვენი მეცხლების, ჩვენი მეცხლების. |


