|
ცოცხალ მკვდრებივით დაყრილან გონწართმეული ხევები, სასომიხდილი მდინარე ხავსიან ლოდებს ლოკავს,
შეჭირხლულ ტყეებს ხველებით, შეხვდება გზაში მოსისხლეს, დედას უტირებს, მოჰკლავს...
მისდევს ბილიკებს, ნათლავს, შურს არ შეარჩენს შურიანს, მოძმეს დაენთოს სანთლად...
იქ, ლომისგორის ხევში, მოდის და მუხლებს მოიმტვრევს ქარი წიოკით, თქეშით,
თვალს დააკვესებს წყრომით, თოვლში მხრებამდე ჩადგება, ღრუბლებს გაჰკენწლავს შორით,
მამა დაუშლის რამეს, ჩაივლის, ჩააკანკალებს გვერდებს ჩააცლის ხრამებს.
დედას გიტირებთ! - ვის, ემუქრება, ვისა, გულღვარძლიანი ხევსური, სისხლის ამღები ძმისა,
მთას აეწვება გავა, ო, ვის რა დაუღამდება ზამთრის მოკლე დღე შავად!
მერე ნისლებმა გადააფარეს კალთა, ჩაჰკეცა ვიწრო ბილიკი, ლომმა მუხლებით ჩაფქვა.
გონწართმეული ხევები, სასომიხდილი მდინარე ხავსიან ლოდებს ლოკავს,
შეჭირხლულ ტყეებს ხველებით, გამოარიდეთ მოსისხლე, დედას უტირებს, მოჰკლავს! |


