|
გაფითრებული იდგნენ ქუჩები, იდგა მაღალი მოხუცი ქარში და ცას უმზერდა, მე მას ვუმზერდი, როგორც ტაძარში შესული ბავშვი.
რომ დავენახეთ ყველაზე უკეთ, მაგრამ იმდენად ახლოს მოვიდა, ვერაფერს ვეღარ ხედავდა უკვე.
უარყო მშვიდი დღეების ტივი, ზოგმა გაუგო, ზოგი მიუხვდა სიყვარულივით დამალულ ტკივილს.
რომელიც იდგა შუადღის ჩრდილში, ბევრი დაკარგა, დედასთან ერთად დაკარგა დედის დაკარგვის შიშიც.
უზრუნველ ძილში ჩაძირულ სახლებს, იკარგებოდა უცნობებს შორის, ემალებოდა საკუთარ სახელს.
ათრობდნენ, როგორც ათრობდა სარკე, ის მზეს უმზერდა, ჩვენ მას ვუმზერდით, როგორც სნეული უყურებს სარკმელს.
რომლებსაც მთელი სიცოცხლე მისცა, და, როცა ცისკენ გაექცა თვალი, თავის ძეგლივით დააკლდა მიწას. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


