მთარგმნელი: ოთარ ჭილაძე
|
ო, დაო ჩემო შენს ძვირფას სახელს ჩემი ცრემლები ისევ მორთავენ ჩვენ შორის დიდი ზღუდეა მთების, ჩვენ შორის ვრცელი ზღვები შფოთავენ.
მტანჯველ მირაჟებს, მაგრამ მე შენგან ცრემლს არ ვთხოულობ, მე მინდა მხოლოდ შენი სინაზე.
მიჩენს იარებს და სახლი რომლის კარგიც და ცუდიც დაო მე და შენ გავიზიარეთ.
მქონდეს მეორე, სხვა სურვილები ჭარბობენ შენში, სხვა ღმერთს მიენდე და დაემონე.
მყუდრო სავანეს, მაგრამ, ძვირფასო ეს სიყვარული ტანჯვას მოთმენას და ცდას მავალებს.
ატარებს, თუ გაიხსენებ ოჯახის წარსულს და პაპაჩვენის ბედს შეადარებ.
და შენც იწამებ და თუკი პაპა ზღვაზე დაწრწოდა, ის ვერ პოულობს საშველს მიწაზე.
მელიან გზაზე, ამქვეყნიური უბედურებით ყელამდისა ვარ ძვირფასო სავსე.
კბილებს და წვეტებს უკვე მივიღე ჩემი არჩივი მაგრამ ვერავინ შეძლებდა ჩემდენს.
დავმალო რამე, თვითონ ვეძებე და მოვიპოვე და ეს უსასრულო და ბნელი ღამე.
ან დავესაჯე, ჩემი ბედის და უბედობის თვითონვე ვიყავ ფრთხილი მესაჭე. ამ შეცდომების მიზეზიც მე ვარ და ჯილდოც ჩემთვის დავიმსახურე.
დაუხვდი ურჩად, მე არ მეგონა თუ მკაცრი ბედი ჩემს ცხოვრებასაც აქცევდა ფუჭად.
შიში და დაღლა და ამქვეყნიურ ტვირთის სიმძიმეს მოვიშორებდი ძვირფასო ახლაც.
ლოდებმა, მაგრამ მე მაინც მინდა გავიგო, რაიმე კარგი თუ მელოდება.
უკვალოდ გაქრა, უცებ იცვლება ქვეყნის ხატება და ერთი წუთი მეორეს არ გავს.
მეცლება უმალ, განვლილი წლების მცირე ნადავლიც ხელში მიქრება ამ ქეყნის სტუმარს.
უცებ ილევა, მაინც რაღაცა აკავებს თითქოს და უნარჩუნებს სულს მოთმინებას.
მე მომანიჭა, ბრძოლის წყურვილმა და ცივმა სევდამ რომელიც ქვეყნის წესებს არ იცავს.
და ლურჯმა ზეცამ, სულს კი ჰერის შეცვლა სჭირდება, რომ უფრო მჩატე ჯავშანი ეცვას.
ვცხოვრობ ამგვარად, ჩემზე თვინიერ ადამიანსაც არ ღირსებია ის თანამგზავრად.
მზიანი ბინა, და მეც ისევე ვარ ბედნიერი, როგორც ოდესღაც დიდი ხნის წინათ.
სუფთა და სადა, ჩემი გონება მხოლოდ წიგნებით და ოცნებებით ცხოვრობდა სადაც.
გულრწფელი ლოცვაც და მიყუჩდება გული რატომღაც ნაცნობ სახეებს შევიცნობ როცა.
სხედან, მაგრამ შენს ბადალს და შენს სანაცვლოს, ძვირფასო იქაც ვერაფერს ვხედავ.
შექმნა ბუნებამ თვალიც ისვენებს და სიმარტოვე აქ სულ არ არის უბედურება.
უფრო ძლიერი, მაგრამ ხანმოკლე გრძნობაა მაინც - აღფრთოვანება სიმშვენიერით.
ჩრდილთან თამაშით, მაგრამ ძვირფასო ჩვენი ძველი ტბა სულ სხვანაირად იყო ლამაზი.
ფიქრი მალული თუმცა მე ვიცი რომ სიმარტოვეს აუფასურებს ეს სინანულიც.
სულის ძაფები, მარამ სურვილი გონებას მართავს და მავიწყდება კვლავ ყველაფერი.
სულის თაღები და ვამჩნევ, ვამჩნევ რომ ჩემს თვალებშიც კვლავ იჩრებიან ცრემლის ტალღები.
სასახლის გვერდით, ის ჩვენი აღარ იქნება ალბათ, დღითიდღე უფრო გვაშორებს ბედი.
როდესმე იგი, სადაც არ უნდა წამიღოს ბედმა, ოცნება მაინც მიმაფრენს იქით.
თქვენ არ იქნებით, თუმცა ყველაფრს სამარადისოდ მოსწყვიტავ უკვე ჩემი ფიქრებით.
ყველა ცდუნება და რის მოცემაც მას შეუძლია, მეც მხოლოდ იმას მოვთხოვ ბუნებას.
იქნებ ჭრილობა, რომ ცას ვუყურო და ვეზიარო მის უსაზღვრობას და უძირობას.
არასდროს ზიზღით, მე მას მეგობრად ვთვლიდი ყოველთვის და მისი ძალა ყოველთვის მიხსნის.
უპირველესი, დღეიდან ჩემი დაც ის იქნება რომ განვისვენო წმინდა ხელებში.
მაგრამ ეს ერთი, ყელა გრძნობაზე დიდი გრძნობა და ყველაფერიც ისაა ჩემთვის.
კარგიც და ავიც და ერთადერთი გზაც მან მასწავლა რომ დამეღწია ბრბოსაგან თავი.
და გულზვიადი, სხვა გზით რომ მევლო ალბათ ამ ვნებებს, ეძინებოდათ მშვიდად წყვდიადში.
სულში შემოდის მეც ამცდებოდა ეს სატანჯველი და შენც ცრემლებად არ დადნებოდი.
და არც პატივი ისინი თვითონ მოვიდნენ ჩემთან, სულზე დამაწვნენ მძიმე თათივით.
ალში ვიწვოდი თუ ჩემთან ერთად გაიზრდებოდნენ, მე არც მეგონა და არც ვიცოდი.
დასრულდა ბედი, რადგან დიდებამ ან და სახელმა რა უნდა მომცეს სახელზე მეტი.
მივისწრაფოდი, ის იყო ბევრად კეთილშობილი ჩემი კვარცხლბეკიც და ეშაფოტიც.
ყველაზე დიდი, გზააბნეულთა მილიონებში, რომელსაც ფარავს წარსული ბინდი.
უაზრო ფიქრებს, დრო შეიცვლება და მომავალმა მეც უფრო ცოტა მომთხოვოს იქნებ.
ნანახით სავსე, იმდენი რამე გადავიტანე, რომ ხნიერიც ვარ საკუთარ თავზე.
და გაწეწილებს მსხვერპლად ვწირავდი ჩემს უძილობას, ისინი ფხიზელ თვალს შეეწირნენ.
თავი უკუნეთს, რადგან ცხოვრება ჩემი კუთვნილი ალბათ ეყოფა მთელს საუკუნეს.
გზის და ცხოვრების და თუნდაც ჩემი გავლილი გზითაც, მრავალ ქრიშხალს ვემახსოვრები.
ამზადებს ბედი, არც წარსულით ვარ უკმაყოფილო, ანდა რა უნდა მენახა მეტი.
დღისა და ღამის, ხოლო ამ ურიცხვ ბრძოლებში ხოლმე, ბედნიერებაც მწვევია წამით.
გრძნობები ძალით, არც იმას ვმალვ, რომ შემიძლია ქვეყანას მშვიდად მოვავლო თვალი.
ფარდის მაგვარი, ასე დავუდგე თვალწინ ბუნებას და ღრმა შეგნებით მას ვცე თაყვანი.
მდიდარი, და ამის გამო ჩვენს არსებობას არ ელის საფრთხე არავითარი.
როგორც ვღელავდით, ჩვენ ვერ ვიცხოვრებთ უერთმანეთოდ და ვერ გათიშავს ჩვენს სულს ვერავინ.
კვლავ სიმარტოვეს, ქარი გაგვართობს წვიმა თუ თოვლი, თუ რაც იქნება ჩვენი გამრთობი.
ისიც მოლოდინს. ჯაჭვი რომელმაც ჩვენ შეგვაერთა ძვირფასო მაინც გაძლებს ბოლომდის. |


