კატეგორიები

წერილის გაგზავნა

lock პაროლის შეხსენება
ჯერ არ ხართ რეგისტრირებული?
უკვე ხართ რეგისტრირებული?
210 C
ოთხშაბათი, 18 ნოემბერი 2026 13:05

 

მთარგმნელი: ოთარ ჭილაძე

 

ო, დაო ჩემო შენს ძვირფას სახელს ჩემი ცრემლები

ისევ მორთავენ

ჩვენ შორის დიდი ზღუდეა მთების, ჩვენ შორის ვრცელი

ზღვები შფოთავენ.


ვერ მოვერიე, ვერ გავექეცი, ვერ შევეჩვიე

მტანჯველ მირაჟებს,

მაგრამ მე შენგან ცრემლს არ ვთხოულობ, მე მინდა

მხოლოდ შენი სინაზე.


ორი რამ შემრჩა ამქვეყნად მხოლოდ: მიწა რომელიც 

მიჩენს იარებს

და სახლი რომლის კარგიც და ცუდიც დაო მე და შენ

გავიზიარეთ.


მაგრამ პირველი რა იქნებოდა, მე რომ ნამდვილად

მქონდეს მეორე,

სხვა სურვილები ჭარბობენ შენში, სხვა ღმერთს

მიენდე და დაემონე.


მი კი იქ ალბათ ისევ ვპოვებდი ბედნიერების

მყუდრო სავანეს,

მაგრამ, ძვირფასო ეს სიყვარული ტანჯვას მოთმენას და ცდას

მავალებს.


უცნაურია შენი ძმის ბედი. მას იგი სულ სხვა გზებით 

ატარებს,

თუ გაიხსენებ ოჯახის წარსულს და პაპაჩვენის ბედს

შეადარებ.


თუ გაიხსენებ ოჯახის წარსულს, შენც დარწმუნდები

და შენც იწამებ

და თუკი პაპა ზღვაზე დაწრწოდა, ის ვერ პოულობს

საშველს მიწაზე.


მე წილად მერგო სხვა ქარიშხალი, სხვა ხიფათები

მელიან გზაზე,

ამქვეყნიური უბედურებით ყელამდისა ვარ ძვირფასო

სავსე.


ჩემი ხომალდი გადააწყდება სულ სხვა კლდეების

კბილებს და წვეტებს

უკვე მივიღე ჩემი არჩივი მაგრამ ვერავინ 

შეძლებდა ჩემდენს.


თუმცა თვითონვე ვარ დამნაშავე და სულ არ ვცდილობ 

დავმალო რამე,

თვითონ ვეძებე და მოვიპოვე და ეს უსასრულო

და ბნელი ღამე.


სხვას კი არავის არ ჰქონდა ნება, რომ დავეფარე

ან დავესაჯე,

ჩემი ბედის და უბედობის თვითონვე ვიყავ

ფრთხილი მესაჭე.

ამ შეცდომების მიზეზიც მე ვარ და ჯილდოც

ჩემთვის დავიმსახურე.


მე კი ვიბრძოდი გაჩენის დღიდან. მრავალ ქარიშხალს

დაუხვდი ურჩად,

მე არ მეგონა თუ მკაცრი ბედი ჩემს ცხოვრებასაც

აქცევდა ფუჭად.


მე ბრძოლა ბევრჯერ გამჭირვებია, ბევრჯერ მიგრძვნია

შიში და დაღლა

და ამქვეყნიურ ტვირთის სიმძიმეს მოვიშორებდი

ძვირფასო ახლაც.


რადგან სხული დატანჯეს უკვე, ჩემი უხეში ბედის

ლოდებმა,

მაგრამ მე მაინც მინდა გავიგო, რაიმე კარგი

თუ მელოდება.


ჩემი ხანმოკლე ცხოვრების გზაზე ბევრი სამეფოც 

უკვალოდ გაქრა,

უცებ იცვლება ქვეყნის ხატება და ერთი წუთი

მეორეს არ გავს.


მე კი ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვარ და მეც ხელიდან 

მეცლება უმალ,

განვლილი წლების მცირე ნადავლიც ხელში მიქრება

ამ ქეყნის სტუმარს.


თუმც ყველაფერი უკვალოდ ქრება, თვალს და ხელს შუა

უცებ ილევა,

მაინც რაღაცა აკავებს თითქოს და უნარჩუნებს სულს 

მოთმინებას.


მე კი სიმშვიდით ვარ ვარ შემოსილი და ეს სიმშვიდე

მე მომანიჭა,

ბრძოლის წყურვილმა და ცივმა სევდამ რომელიც ქვეყნის

წესებს არ იცავს.


ან შეიძლება წყნარმა ბუნებამ, მწვანე მინდვრებმა 

და ლურჯმა ზეცამ,

სულს კი ჰერის შეცვლა სჭირდება, რომ უფრო მჩატე

ჯავშანი ეცვას.


მე უცნაური სიმშვიდე მიპყრობს და მის ჩეროში

ვცხოვრობ ამგვარად,

ჩემზე თვინიერ ადამიანსაც არ ღირსებია ის

თანამგზავრად.


ხანდახან სულში ნათდება ისევ ჩემი ბავშობის 

მზიანი ბინა,

და მეც ისევე ვარ ბედნიერი, როგორც ოდესღაც

დიდი ხნის წინათ.


კვლავ ცოცხლდებიან ის ადგილები, ბავშობასავით

სუფთა და სადა,

ჩემი გონება მხოლოდ წიგნებით და ოცნებებით

ცხოვრობდა სადაც.


კვლავ მესმის მწვანე ხეების სუნთქვა და ნაკადულის

გულრწფელი ლოცვაც

და მიყუჩდება გული რატომღაც ნაცნობ სახეებს

შევიცნობ როცა.


ისევ ფეთქავენ ის ყვავილები ხეზე ჩიტები ისევე

სხედან,

მაგრამ შენს ბადალს და შენს სანაცვლოს, ძვირფასო

იქაც ვერაფერს ვხედავ.


აი, ალპებიც, აქ ყველაფერი თითქოს ფიქრისთვის 

შექმნა ბუნებამ

თვალიც ისვენებს და სიმარტოვე აქ სულ არ არის

უბედურება.


და შთაგონებაც უფრო დიდია, უფრო ლაღია

უფრო ძლიერი,

მაგრამ ხანმოკლე გრძნობაა მაინც - აღფრთოვანება

სიმშვენიერით.


სხვა რომ არ იყოს ტბას მაინც ვხედავ, დაღლლს ლერწმების

ჩრდილთან თამაშით,

მაგრამ ძვირფასო ჩვენი ძველი ტბა სულ სხვანაირად 

იყო ლამაზი.


ნეტავ აქ იყო, აქ იყო ნეტავ, რომ გაგიმხილო 

ფიქრი მალული

თუმცა მე ვიცი რომ სიმარტოვეს აუფასურებს

ეს სინანულიც.


მე კი ყოველთვის მას ვესწრაფოდი, მას გადავუბი

სულის ძაფები,

მარამ სურვილი გონებას მართავს და მავიწყდება

კვლავ ყველაფერი.


მე სულ არა ვარ მტირალა კაცი, მკაცრია ჩემი 

სულის თაღები

და ვამჩნევ, ვამჩნევ რომ ჩემს თვალებშიც კვლავ იჩრებიან

ცრემლის ტალღები.


მე წეღან ჩვენი ტბა გაგახსენე, მშვიდად რომ იწვა

სასახლის გვერდით,

ის ჩვენი აღარ იქნება ალბათ, დღითიდღე უფრო

გვაშორებს ბედი.


მაგრამ ნურასდროს ნუ დაიჯერებ, რომ დავივიწყო 

როდესმე იგი,

სადაც არ უნდა წამიღოს ბედმა, ოცნება მაინც 

მიმაფრენს იქით.


ან რაღად მინდა მე მახსოვრობა, თუ ჩემს თვალებში

თქვენ არ იქნებით,

თუმცა ყველაფრს სამარადისოდ მოსწყვიტავ უკვე

ჩემი ფიქრებით.


ჩემს წინაშეა მთელი ქვეყანა. ჩემს წინაშეა

ყველა ცდუნება

და რის მოცემაც მას შეუძლია, მეც მხოლოდ იმას

მოვთხოვ ბუნებას.


რომ მივეფიცხო მზის მხურვალებას, მზით მოვიშუშო

იქნებ ჭრილობა,

რომ ცას ვუყურო და ვეზიარო მის უსაზღვრობას

და უძირობას.


უნიღბოდ ვნახო ბუნების სახე და არ  შევხედო

არასდროს ზიზღით,

მე მას მეგობრად ვთვლიდი ყოველთვის და მისი ძალა

ყოველთვის მიხსნის.


ბუნება ჩემი მეგობარია უნაზესი და 

უპირველესი,

დღეიდან ჩემი დაც ის იქნება რომ განვისვენო

წმინდა  ხელებში.


ამ ერთის გარდა მე ყველა გრძნობას დავიმორჩილებ,

მაგრამ ეს ერთი,

ყელა გრძნობაზე დიდი გრძნობა და ყველაფერიც 

ისაა ჩემთვის.


ამიც იწყება ჩემი სიცოცხლე ტკბილიც და მწარეც,

კარგიც და ავიც

და ერთადერთი გზაც მან მასწავლა რომ დამეღწია

ბრბოსაგან თავი.


იქნებ ცხოვრება არ იყო მართალა ისეთი მკაცრი 

და გულზვიადი,

სხვა გზით რომ მევლო ალბათ ამ ვნებებს, ეძინებოდათ

მშვიდად წყვდიადში.


ვერ მომნახავდა ახლა ეს სევდაც, რომელიც ახლა 

სულში შემოდის

მეც ამცდებოდა ეს სატანჯველი და შენც ცრემლებად

არ დადნებოდი.


მე არასოდეს არ მიძებნია არც განდიდება 

და არც პატივი

ისინი თვითონ მოვიდნენ ჩემთან, სულზე დამაწვნენ

მძიმე თათივით.


ეს სულ არ იყო ჩემი მიზანი, მე სულ სხვა ცეცხლის 

ალში ვიწვოდი

თუ ჩემთან ერთად გაიზრდებოდნენ, მე არც მეგონა

და არც ვიცოდი.


ბოლოს სახელად ვიქეცი მხოლოდ, ასე უბრალოდ

დასრულდა ბედი,

რადგან დიდებამ ან და სახელმა რა უნდა მომცეს

სახელზე მეტი.


თუმცა სხვა იყო ჩვენი მიზანი. მე სხვა მიზნისკენ

მივისწრაფოდი,

ის იყო ბევრად კეთილშობილი ჩემი კვარცხლბეკიც

და ეშაფოტიც.


მაგრამ ყველაფერს მოეღო ბოლო და მე ავღმოჩნდი

ყველაზე დიდი,

გზააბნეულთა მილიონებში, რომელსაც ფარავს

წარსული ბინდი.


ანდა რომლებიც ჩემს მერე მოვლენ, რომ შეეჭიდონ

უაზრო ფიქრებს,

დრო შეიცვლება და მომავალმა მეც უფრო ცოტა

მომთხოვოს იქნებ.


მე ბევრი ვნახე ამ ქვეყანაზე, ყელამდისა ვარ

ნანახით სავსე,

იმდენი რამე გადავიტანე, რომ ხნიერიც ვარ

საკუთარ თავზე.


არ გაპარვია წლები თვლემაში, ქარით ნაცემებს 

და გაწეწილებს

მსხვერპლად ვწირავდი ჩემს უძილობას, ისინი ფხიზელ

თვალს შეეწირნენ.


არ მძინებია არც ერთი წუთი, არ დავანებე 

თავი უკუნეთს,

რადგან ცხოვრება ჩემი კუთვნილი ალბათ ეყოფა

მთელს საუკუნეს.


მე მეოთხედი განვლიე მხოლოდ, ჩემი კუთვნილი

გზის და ცხოვრების

და თუნდაც ჩემი გავლილი გზითაც, მრავალ ქრიშხალს 

ვემახსოვრები.


მე მომავლითაც ვარ კმაყოფილი, რომელსაც ჩემთვის 

ამზადებს ბედი,

არც წარსულით ვარ უკმაყოფილო, ანდა რა უნდა

მენახა მეტი.


მან დამიტოვა მოგონებები, ბევრი ძვირფასი 

დღისა და ღამის,

ხოლო ამ ურიცხვ ბრძოლებში ხოლმე, ბედნიერებაც

მწვევია წამით.


და აღარ მინდა რომ დავადუმო ანდა შევბოჭო 

გრძნობები ძალით,

არც იმას ვმალვ, რომ შემიძლია ქვეყანას მშვიდად 

მოვავლო თვალი.


რომ მოვაშორო სულს ყველაფერი ნიღბებისა და

ფარდის მაგვარი,

ასე დავუდგე თვალწინ ბუნებას და ღრმა შეგნებით

მას ვცე თაყვანი.


ჩვენ ერთმანეთში ვარსებობთ მხოლოდ და ამითა ვართ დაო

მდიდარი,

და ამის გამო ჩვენს არსებობას არ ელის საფრთხე

არავითარი.


იგივენი ვართ, რანიც ვიყავით, ისევე ვღელავთ,

როგორც ვღელავდით,

ჩვენ ვერ ვიცხოვრებთ უერთმანეთოდ და ვერ გათიშავს

ჩვენს სულს ვერავინ.


და აწი მუდამ ვიქნებით ერთად, თუ სევდა მოკლავს

კვლავ სიმარტოვეს,

ქარი გაგვართობს წვიმა თუ თოვლი, თუ რაც იქნება

ჩვენი გამრთობი.


მალე მოგვნახავს სიკვდილის ხელი თუ გაგვიმწარებს

ისიც მოლოდინს.

ჯაჭვი რომელმაც ჩვენ შეგვაერთა ძვირფასო მაინც 

გაძლებს ბოლომდის.

შეიძლება დაგაინტერესოთ

ოჩოპინტრე

გაგაგა



ფდფდფ

ოჩოპინდრე

₾
შეიძინეთ პაკეტი

მიიღეთ შეუზღუდავი წვდომა

ერთი კვირა
3 ლარი
ორი კვირა
5 ლარი
ერთ თვე
7 ლარი

დაამატეთ Aura.Ge

დააჭირეთ:   Share
აირჩიეთ:   Add to Home Screen