მთარგმნელი: ვალერიან გაფრინდაშვილი
|
შენც მიგვატოვე, ისე, როგორც მზე ჩადის ზღვაში, მზე, დაჩრდილული პურპურების ალური ფარდით, რომ მოეწყინა მარტოობა დიდებულ წვაში, უტყვი სამყარო და ლანდების მწუხარე დარდი.
და შენ იცოდი, რომ ნახავდი სამშობლოს ცაში, წმინდა გულისთვის აქ ზეიმის იშლება ვარდი, იქ სიყვარული უპასუხებს სიყვარულს ზრდაში.
ამ ბნელ მიწაზე. აღარ მოსჩანს კოცონი მზისა, და ფითრდებიან ოცნებათა უქმი ლანდები.
როცა. ნათელი მარადისა წალეკავს წყვდიადს, დაუვიწყარო! ჩვენ გიმღერებთ ოსანნას დიადს! |


