|
სოფლის მიმნდობთა ბოლო აქვთ შხამად, ლხინი, შექცევა თვალისა წამად.
არა ერთხელ ბედის დილა შეუცვლია შავ ღამესა.
რასაცა მარად თვალნი ჩემნი გეუბნებიან.
რაბამათ შერცხვეს, თუ თვალით გნახოს.
ვითღა რჩეს სული მოყვსისა, თან მხლესა ანუ შორქმნილსა.
იმასთან ყოფნამ, მისმან ჭრვეტამ და მისმან სმენამ.
აწ სურვა გულსა კვლაებრ სწვამს, მაგრამ ვარ უიმედოდა.
ტრფობისა კიდე რა შესწამს? მიზეზიცა ვსთქვა ამისა.
ესე რომ მწყურდეს ამისთვის რას ვგმობდე, ან რას ვცოდვიდე!
გნახოს ცნობას ისურვიდეს და რა გიცნას შენთვის ახოს. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


