|
დღე - თვალის ერთი დახამხამება გარბის და ღამე კარზე მოგასწრებს. ფურცლები ისე სცვივა კალენდარს, ვით ხეს ფოთოლი შემოდგომაზე.
მომავალ დღეებს უხმოდ გიზოგავს, განიშნებს თარიღს, მიწა ქართული როდის მიირქვა მარადისობამ.
ანდა ვულკანმა სად იგრიალა, როდის გაბედა ცეცხლთან თამაში პირველყოფილმა ადამიანმა.
ვინ იდიადა ზღვათა შემოვლით, როდის დაიწვა რომის ტაძარი, ან სად დამარცხდა ნაპოლეონი.
ტოკავს ფურცელი უხმო მოთხრობით, დღის ბოლოს მაინც ჩამოვარდება, როგორც დამჭკნარი ვერხვის ფოთოლი.
ოდეს პირველი ტრფობა მოგისწრებს და ის დღე რჩება მუდამ კალენდარს ჩვენი სიცოცხლის შემოდგომაზეც. |


