|
არ მავიწყდება შენი სიცილი - უღონო, ჩუმი, შუქგამოცლილი, ვით გაელვება ნოემბრის მზისა.. ხმელი ფოთოლი ეფინა ირგვლივ და ქოლგის ქოხში შეხიზნული მოხუცი ქალიც მიფარფატებდა, როგორც ფოთოლი ჭადრების მწკრივი, სანთელივით ჩამოღვენთილი, თითქოს რაღაცას ელოდა ჩუმად... ვით გაელვება ნოემბრის მზისა... |


