|
ფურცელზე უცებ შრება მელანი ფურცელი იწვის და ბოდვას იწყებს, რათა ჩემსავით გრძნობდნენ ყველანი წარმავალ დღეთა ყინვას და სიცხეს.
ისევ იღვიძებს ბებერი ფიქრი და კედლებს შორის დაეძებს იმედს, რაკი კედლები არტყია ირგვლივ.
ათასწლეულთა ქვიშა და ღორღი, მაგრამ თვალები ცითა მაქვს სავსე, დახეული მაქვს სიმღერით ხორზი...
გაოცებული ქვეყნის დუმილით, და სადაც დღისით ცხოვრობდა მტკვარი - წყვდიადი ფეთქვს ჩემი გულივით. |


