|
გაუჩინარდა სარკმელში ტოტი, საკვამურებიც და მავთულებიც... აღარაფერი არ ჩანს სრულებით და როგორც შავი ყინულის ლოდი, დუმს ტელეფონი...
თავის საზარელ აზრს და უფლებას და მესმის, როგორ ესაუბრება კედელი კედელს, საგანი საგანს.
რაიმე გრძნობა მქონდეს შენდამი და მტვრად ედება ჩემს გლუვ ზედაპირს თავგანწირული და ლაღი ვნება.
და ავიტანო დარიც და დამღაც, რადგან ჩემს ნაწილს შეადგენს ახლა ის, რაც დარჩება ჩემგან საერთოდ. |


