|
დნეპრს გადმოჰყურებს ბრინჯაოს კაცი: ჩაფიქრებული და მოღუშული. წაბლის ხეები თეთრი სანთლებით მლოცველებივით მიდიან მისკენ და უჩინარი ზარის გუგუნი დნეპრს უერთდება.
და შესდგომია ცას ოწინარი. მამალი სივრცეს ზვინიდან ზვერავს და ისე ბზინავს შუადღის მზეში, თითქოს ახლახან შეღება ღმერთმა.
წყალს იღებს ჭიდან სოფლელი გოგო, ვერ ჩატეულა წყალი ჭურჭელში და, როგორც მწვანე და ბრმა ფრინველი, დაეძებს გოგოს ფრთების ტყლაშუნით.
იცინის გოგო და მიაბიჯებს საკუთარ მზეში, საკუთარ მზეში და პურის მტვერში - თავისუფალი და ჯიშიანი.
მკაცრი და სადა, როგორც ტაძარი. ფერხთით უნთია წაბლის ყვავილი, თოვლივით თეთრი და დახუნძლული მთვრალი ფუტკრებით... |


