|
კიდევ ერთი ფიასკო და ღამის ბოდვა, კიდევ ერთი გაზაფხულის ცრემლი. მე მეგონა, ხეს კვირტები ასკდებოდა, ხარხარი რომ მაღვიძებდა ტყემლის.
უმაისოდ დათოვლილი ფიქრი. ნუ მასწავლი, რომ ყველაფერს ასაკი აქვს და რომ წლები უსაშველოდ მიქრის.
და მირაჟი ყოფილიყო ჭაღარა. გეფიცები, მეგონა, რომ შენი სახე, სიყვარულის მოლოდინმა დაღარა.
დღესასწაულს ვერ მოგიწყობს მკვდარი. მაპატიე, რომ გვირგვინი ვერ მოგართვი, რომ მეგონე ჩემი ფიქრის დარი. |


