|
მაკინე ამირეჯიბს
საგანგებოდ მოვლენილო უზენაეს განგებითა, სულთან გულის გადამბმელო მომხიბლავის ჰანგებითა.
და მაინც ვერ ძღება გული; ვარდ-ბულბული შენში თხზულა, რომ ამაღლდეს სიყვარული.
თვალ-დათხრილი მე ბულბული, გაცრცვნილ ზამთარს რომ ვერ ხედავს, თვალწინ უდგას გაზაფხული.
აფერადებს ჰანგით ჰანგსა, ქვეყნად ცხოველს გამოიწვევს "ცით ფრინველს და ზღვით ნიანგსა."
ჩვენ აწმყოზე ხუჭავ თვალსა და ოცნებით წარმოიდგენ ჩვენს წარსულს და მომავალსა.
შავ ქვესკნელში აძვრენ ხმასა, ხან იმედი ცაში აგყავს აორკეცებ გულის თქმასა!...
სულთან გულის გადამბმელო, რომ ყოველთვის თვალ-წინ გვედგას ფერ-მიხდილი საქართველო!.. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


