|
მე რომ მიყვარდი, ის სიყვარული მომაკვდავთ ენით არ გამოითქმის! შენ იყავ ჩემი სიტყვა და საქმე და თვით მიზეზიც წრფელის გულისთქმის!..
ოქროქსოვილად გეფინებოდი, და თვით ხატის წინ წმინდა სანთელი შუქმოპარპალე, უხმოდ ვდნებოდი.
წინ მიმიძღოდა მეც ის ნათელი... და ჩემი ნატვრაც მხოლოდ ეს იყო! სამაგიერო და სასყიდელი.
წმინდად დადნობას, ტკბილად გაქრობას... მაგრამ სიწმინდის წაბილწვაც თურმე არაფრად უჩანს შურსა და მტრობას!
მიუწვდომელი მაღლით განგება ჩეი ნათელი ბნელად გეჩვენა და წყევლა-კრულვად - ქებათა-ქება!..
მშვიდობით, მაგრამ ვაი მშვიდობას!! თუ უნებურად შეგცოდე რამე, სულგრძელი იყავ! ვითხოვ შენდობას! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


