|
დავაგდე მხარე ფარისევლების, ეს მზაკვარების უნივერსტეტი, სადაც სატანა წვრილ-წვრილ ეშმაკებს, ჰგზავნის რომ ხერხი ისწავლოს მეტი.
ხალხი ავსილი ნიჭიერებით: - იქ სადაც ერთი უბედურია მხოლოდ მეორის ბედნიერებით.
განა მიტომ, რომ თვით შეიძინოს? არა! მისთვის რომ სხვას რამ დააკლოს, ის აატიროს და თვით იცინოს!
სიყვარული და ამხანაგობა იციან მხოლოდ სხვის საჩვენებლად, - ნამდვილ კი მხოლოდ არს ვერაგობა.
ის არის უფრო ძლიერ-ხმიანი და ხუთს ვერ ნახავ ასს კაცში რომ სთქვა: "აქაც ყოფილა ადამიანი!"
მაგრამ ცრემლით კი ამევსო თვალი, რადგანც მე იმ დროს მაგონდებოდა მისი წარსული და მომავალი. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


