|
ვერ ამოვედი შენი ხარკიდან, შენი გულიდან, შენი სარკიდან, უძლიერესო და უძნელესო, ყველა მიწიერ დანაკარგიდან.
თვითონ ღმერთია ამის მოსურნე - შენი სიმაღლის მონახე ნიში, დახარე მხრები ანგელოსურნი.
მზე მომალანდე და მომაშივე. სასახლედ იქცეს მათხოვრის მღვიმე, წყალობა ცისა დარჩეს ცაშივე.
ცრემლი დაისხა ნაყოფის ნაცვლად; მემხობა შენი სიზმრების ბადე, არ მიწერია გაქცევა, გაცლა.
შენი გულიდან, შენი სარკიდან, უნეტარესო და უმწარესო, ყველა მიწიერ დანაკარგიდან. |
| პოეზიის გვერდი • • • |


