|
ვიყიდი მობილურს, რომელმაც მისამართს დაადო ყადაღა, ავკრიფავ ნომერს და ჩავმარცვლავ: სადა ხარ? სადა ხარ? სადა ხარ?
მარჯვენა ლავიწი, შენა ხარ, ნამდვილად შენა ხარ, ოღონდაც სადა ხარ, არ ვიცი.
რაკიღა თვალი თვალს მოშორდა, და ფიქრი პატარა ბიჭივით გაშოლტა, მიშოლტა-მოშოლტა.
მიმალა-მომალა, შენიღბა, ცისფერი მწყურია მე შენი თვალები - და არა შენი ხმა.
გამოსახატავად: არ ვიცი, არ იცი, არ ვიცით: სადა ხარ, სადა ვარ, სადა ვართ! |
| პოეზიის გვერდი • • • |


